Opa

Als ik vroeger in een vriendenboekje moest invullen wie mijn idool was had ik daar de grootste moeite mee. Ik deed niet aan heldenverering – nog steeds niet, eigenlijk. Toch zou ik dat regeltje van ‘idool’ nu niet meer leeg laten of er een sticker overheen plakken – ik weet precies welke naam  ik er in zou vullen. De naam van mijn opa: Dick van der Tang. Goed, mijn opa is geen idool, maar wel iemand waar ik naar opkijk. Hij is nu 88 jaar oud. Twee jaar geleden is mijn oma na een lang ziektebed overleden – sindsdien is hij alleen. Maar denk maar niet dat hij achter de geraniums gaat zitten wegkwijnen als ‘eenzame oudere’ – in tegendeel. Hij gaat op pad. Niet naar Leiden, waar hij vlak bij woont, maar naar Lelystad (‘niks te beleven’, aldus opa), Assen, Gouda of Arnhem. Allemaal met de trein. Hij heeft zelfs een OV-chipkaart en weet beter hoe dat ding werkt dan sommige mensen van mijn leeftijd. Als hij dan in een vreemde stad is, gaat hij  het gesprek aan met mensen die hij niet kent. Vaak levert dat interessante gesprekken op, waar hij met een grote glimlach over vertelt. Dat is echter niet het enige wat hem zo bijzonder maakt.

Voor een man van 88 die nooit een goede opleiding heeft kunnen volgen – eerst kwam de crisis, toen de oorlog – weet hij heel veel. Dingen over geschiedenis, maar ook dingen die te maken hebben met de actualiteit. Hij zou kunnen zeggen ‘ach, ik ben oud, wat maakt het mij nog uit’, maar dat doet hij niet. Hij leest de krant, verschillende opiniebladen en boeken. Dat bewonder ik heel erg.

De boeken die ik net noemde zijn belangrijk – zowel voor mijn opa als voor mij. Hij heeft er ontzettend veel. Als mijn lieve opa komt te overlijden  - ik hoop dat dat moment nog heel lang op zich laat wachten – zal ik er persoonlijk voor zorgen (waarschijnlijk bijgestaan door mijn vader, al net zo’n boekengek) dat er niets weg gaat. Als er dan toch iets weg moet, dan gaat dat naar de kringloopwinkel. Niet naar het oud papier – opa zou zich omdraaien in zijn graf. Er zitten echt pareltjes in z’n collectie, boeken met een verhaal. Een boek dat voor €1 bij de kringloopwinkel vandaan kwam en waar een echte Jodenster in bleek te zitten. Een bijbeltje uit 1800 dat in een doosje langs de kant van de weg stond, klaar om te worden opgehaald door het oud papier en gered door mijn opa. Alle delen van ‘het aanzien van…’ vanaf 1962. Ik kan zo nog wel even doorgaan, maar ik denk dat mijn punt duidelijk is.

Verder is mijn opa gewoon een hele wijze man, met veel wijze raad. Zo wijs zouden meer mensen moeten zijn – dat zou de wereld een stuk leefbaarder maken.

Ik ben dankbaar voor m’n opa en ik probeer dan ook zoveel mogelijk en zolang het nog kan van zijn wijsheid en kennis te genieten. Verder ben ik van plan om binnenkort zijn bijzondere levensverhaal op te schrijven. Dat zal dan ook hier te lezen zijn. Ik hoop dat ik op net zo’n manier oud mag worden als mijn opa: kalm, vriendelijk en vooral wijs. 

Muziektip

Een korte muziektip: de dromerige liedjes van Lord Huron, een Amerikaanse band.
Hun eerste nummers zijn alleen digitaal uitgebracht op de EP Mighty. In 2012 verscheen het album Lonesome Dreams, waarop 13 pareltjes staan.
Mijn favorieten van Lord Huron vind je hieronder. Give it a try!

The Stranger - van de Mighty EP

When will I see you again - Bonustrack op Lonesome Dreams

Ends of the Earth - Lonesome Dreams

Boos

Bron: http://www.buzzfeed.com/miriamberger/the-22-arab-states-where-its-hardest-to-be-a-woman

Vrouwen zijn anders dan mannen. Dat is al sinds het begin der tijden zo en dat zal ook altijd zo blijven. Daar is helemaal niets mis mee. Helaas bestaat er onder sommigen het misverstand dat vrouwen minder zijn dan mannen. Minder slim, minder belangrijk, minder capabel, minder mens. Thomson Reuters heeft een onderzoek gedaan naar de positie van vrouwen in 22 Arabische landen. Aan de hand van de uitkomsten van het onderzoek hebben ze een lijst opgesteld met landen waar vrouwen het het slechtst hebben. Egypte staat op 1. Hieronder volgt een aantal feiten die bij het onderzoek naar boven zijn gekomen. Ik werd er boos van. Boos op mannen, maar ook boos op zogenaamde ‘feministes’ die strijden voor het recht om geen bh te dragen en hun okselhaar niet scheren uit protest tegen de mannelijke overheersing. Waar hebben ze het in godsnaam over, met hun 4 maanden zwangerschapsverlof, kinderbijslag en kiesrecht?

1. In Sudan is het legaal om op tienjarige leeftijd te trouwen

Ehm… pardon? Wat staat daar precies? 10, ja. Tien. Toen ik tien was, speelde ik buiten buskruit en verstoppertje en  maakte ik me druk over rekentoetsen en wie ik op mijn partijtje moest uitnodigen. Als je tien bent, het maakt niet uit in welk land je woont en welke geloof daar aangehangen wordt, verdien je het om kind te kunnen zijn. Trouwen doe je als je volwassen bent. Met iemand waarvan je houdt, en waarvan je zeker weet dat je jouw leven met diegene wil delen. Niet als je net een decennium op deze aarde rondloopt. Wat de zaak nog erger maakt is dat meisjes meestal niet trouwen met iemand van hun eigen leeftijd (dat zou mijn gemoederen enigszins bedaren), maar met een man die zo’n 10, 20 of soms zelfs 30 jaar ouder is. Legale pedofilie, dus.

2. 99.3% van de Egyptische vrouwen heeft wel eens te maken gehad met seksueel ongewenst gedrag. Zo’n 91% van de vrouwen zijn slachtoffer van vrouwenbesnijdenis (female genital mutilation of FGM)

In Nederland ligt dit eerste cijfer ongeveer 3 keer zo laag. Over het tweede cijfer kon ik geen gegevens vinden, maar ik weet wel dat vrouwenbesnijdenis in Nederland amper voorkomt – gelukkig. Seksuele intimidatie zal nooit verdwijnen, ben ik bang. Er moet alles aan gedaan worden om het te stoppen, maar er zullen altijd mannen blijven bestaan die denken dat het oké is om zonder toestemming met hun vieze tengels aan een meisje of vrouw te zitten (dat is het dus niet).

Vrouwenbesnijdenis is een ander verhaal. Naar mijn mening kan dat namelijk wel uitgebannen worden, als er maar genoeg voorgelicht wordt. Zoals te zien is op de kaart van Afrika, komt FGM vooral in het midden en oosten van dat continent voor. Het komt echter niet alleen in Afrika voor, maar is wel een van oorsprong Afrikaans gebruik.

In het kort: Vrouwenbesnijdenis is het gedeeltelijk of volledig wegsnijden van de schaamlippen en/of de clitoris. Soms wordt het meisje na de operatie dichtgenaaid (ja, dat lees je goed) om er voor te zorgen dat ze haar maagdelijkheid behoudt tot haar huwelijksnacht.(http://nl.wikipedia.org/wiki/Vrouwenbesnijdenis).

De ingreep brengt grote risico’s met zich mee en is erg pijnlijk voor het slachtoffer. Daarnaast is het compleet overbodig. Jongensbesnijdenis daarentegen, kent weinig gevaren en is soms zelfs bevorderend voor de hygiëne.

Meisjesbesnijdenis moet en kan gestopt worden, ik weet het zeker.

  

 3. Volgens de Libanese wet kan een verkrachter zijn straf ontlopen door te trouwen met zijn slachtoffer

Dag, rechtvaardigheidsgevoel. Hier kan ik me zo kwaad over maken. Je hebt verdorie een meisje verkracht, en door met haar te trouwen – en dus de kans krijgt om haar de rest van haar leven te verkrachten – ontloop je je verdiende straf? Ik begrijp het niet. Ik weet het, ik ben een Westers, verwend kreng dat haar zegeningen moet tellen (geloof me, dat doe ik), maar ik kan er niet bij hoe deze wet ooit geaccepteerd kon worden. Mijn common sense crasht, zogezegd. Het is goed dat verkrachting als strafbaar te boek staat, dat is al heel wat (zie punt 5). Toch is dit compleet verkeerd. Echt heel erg verkeerd. Strafbaar betekent dat er een straf op staat, hoe dan ook.

4. Vrouwen in Saoedi-Arabië mogen geen autorijden. Vrouwen die aangifte doen van verkrachting of seksuele intimidatie lopen het risico om aangeklaagd te worden voor overspel.

Saudi Arabië. Het land waar 97% van de bevolking moslim is, het strafbaar is om arm te zijn en waar vrouwen bijzonder weinig mogen. Autorijden, bijvoorbeeld. Saudi Arabië is het enige land ter wereld waar vrouwen in hun onafhankelijkheid beknot worden omdat ze geen auto mogen rijden. Lolbroeken (meestal mannen) vragen zich af waarom dit niet in elk land geldt, maar veel andere mensen (meestal vrouwen) maken zich boos over deze wet.

Nog wat wetten die vrouwen hun vrijheid afnemen:

-          Vrouwen mogen niet zonder begeleiding van een mannelijk familielid (hun ‘guardian’) de straat op

-          Vrouwen moeten verplicht hun gehele lichaam bedekken

-          In grote steden mogen vrouwen geen gebruik maken van het openbaar vervoer

-          Vrouwen hebben geen eigen identiteitskaart

-          Er is geen minimumleeftijd om te huwen

Zo kan ik nog wel even doorgaan.

Dan het tweede stukje: Women who report rape or sexual assaults may be charged with adultery instead. Uiteraard is sexuele intimidatie de schuld van de vrouw, ze zal het vast uitgelokt hebben. Ze droeg vast haar burka niet, dus de man die haar betastte kon er niets aan doen. Oplossing? De vrouw aanklagen voor overspel, natuurlijk. Helaas is dit de werkelijkheid in Saoedi-Arabië. Of nu ja, eigenlijk niet, want deze regel resulteert in het feit dat geen enkele vrouw meer naar de politie (uiteraard ook allemaal mannen) durft te stappen als ze lastig gevallen is door een of andere viezerik. Die viezerik zal dan doorgaan met zijn praktijken en blijft ongestraft. De vrouw blijft getraumatiseerd achter.

5. Djibouti heeft geen wetten die seksuele intimidatie, seksueel ongewenst gedrag of verkrachting verbieden.

O…ke? Nee, niet oke. Geen wetten over sexuele intimidatie/seksueel ongewenst gedrag/verkrachting? Nada, noppes, nul? Really, Djibouti? Meen je dit? Blijkbaar wel, dus. ER is dus nooit iemand geweest die vond dat seksuele intimidatie strafbaar gedrag is, of althans, niemand heeft het in het wetboek kunnen krijgen. Dat maakt me boos. In dat land kan seksueel ongewenst gedrag, of het nou verkrachting of ongewenste aanraking inhoudt, ongelimiteerd doorgaan. Niemand die er wat aan doet. Alsof vrouwen objecten zijn.

Genoeg dingen om je boos over te maken, dus. Nog even dit: ik weet dat dit artikel zwart-wit en ongenuanceerd is. Het laat één kant van het verhaal zien en schildert mannen af als zwijnen. Dat wil ik niet. Ik vind mannen  geen viezeriken en vrouwen geen arme hulpeloze wezentjes. Ook wil ik de Islam niet afschilderen als een vrouwonvriendelijke godsdienst, echt niet. Ik wil laten zien dat er onrechtvaardigheid bestaat in de wereld, ook als het om vrouwen gaat. Er zijn zoveel dingen onrechtvaardig, maar omdat ik zelf een vrouw ben grijpt dit me aan. Ik wil er zo graag iets aan doen, maar dat kan ik niet in m’n eentje. Helaas. Het zijn de mannen die dit moeten veranderen, aangespoord door vrouwen. 

Het meisje en de man

Deze brief stuurde ik op 3 september 2013 naar Trouw. De brief is niet gepubliceerd.

Het meisje spreekt. Ze spreekt wijze woorden, zeker voor haar leeftijd. De woorden zijn krachtig en geven hoop. Het meisje heeft veel meegemaakt en zal nog veel meemaken – als ze tenminste blijft leven. De woorden die het meisje uitspreekt zijn stuk voor stuk overtuigend en geven hoop.

Een dag eerder spreekt een man. Het is een belangrijke man en zijn woorden zijn minstens net zo belangrijk, en wel voor de toekomst van een heleboel mensen. De woorden geven weinig hoop. De stemming is niet positief. De man vertelt de toehoorders dat het niet meer hetzelfde wordt als het was, en dat hij er ook niet zo veel aan kan doen.

Twee mensen, twee speeches. De eerste speech komt van de zestienjarige Malala Yousafzai, bekend als het meisje dat een aanslag op haar leven door de Taliban overleefde en haar strijd voor onderwijs voor meisjes in Pakistan nu ze weer gezond is voortzet. Ze vertelde haar verhaal bij de opening van een enorme bibliotheek in Birmingham. Haar belangrijkste punt was dat onderwijs de wereld kan veranderen – al is het maar in de vorm van een boek, een pen of een leraar.

De tweede speech is van premier Rutte. Hij hield deze op maandag 2 september in de Rode Hoed, als opening van het nieuwe politieke seizoen. De speech ging – uiteraard – over de economische situatie in Nederland en de rol die de regering daar in speelt. Rutte meldde het volk dat de crisis niet met een toverstokje op te lossen was. Wát een visionair, die man. Ook hij heeft ondertussen ontdekt dat de wereld van Tita Tovenaar niet bestaat. Enfin: het belangrijkste punt van onze premier was dat de overheid er voor gaat zorgen dat de burger de boel zelf kan regelen. Meer zelfredzaamheid voor iedereen, helaas, niks aan te doen. Er was echter ook positief nieuws: Nederland heeft een goede basis. Daar heeft de ontslagen thuiszorgmedewerkster erg veel aan, net als de aankomend student met het vooruitzicht van een carrière die begint met een fikse studieschuld – als die carrière ooit begint- , dank u wel meneer Rutte. Natuurlijk weet ik dat Rutte de boel niet alleen kan oplossen, en dat we in een economische crisis verkeren. Ik weet ook dat er dingen moeten veranderen en dat er gewoonweg minder geld beschikbaar is. Maar Rutte had een speech als die van Malala moeten geven. Een speech met hoop, een speech waarin hij welwillendheid laat zien om de dingen beter te maken voor zijn volk. Het volk moet weten dat hier haar leider staat, en niet zomaar een willekeurig VVD-lid. Een leider moet hoop geven – ook al is het maar een klein beetje. Een leider moet, als er een roep om opbeurende woorden is, zijn uiterste best doen om die opbeurende woorden uit te spreken, al moet hij ze uit zijn tenen trekken. Wees alstublieft zo’n leider, meneer Rutte. Wees een Malala, dat kan Nederland goed gebruiken.

Marieke Dwarswaard, 17

Rutte

‘Eerst is er de verandering in de samenleving en bij mensen, dus de mogelijkheden en de behoefte om meer zelf te doen. En het beleid richt zich daarnaar. In die volgorde.

Iedereen die toch volhoudt dat er een niet zo geheime bezuinigingsagenda schuilgaat achter dat woord participatiesamenleving, daag ik uit.’

Tot voor kort had ik alleen maar het vermoeden dat onze premier een man is die niet weet waar hij mee bezig is. Na de Willem Drees-lezing die Rutte 14 oktober 2013 hield wist ik het zeker.

Waarom toen pas? Welnu, in de Willem Drees-lezing verkondigde Rutte vrolijk dat de participatiesamenleving onze schuld is en géén bezuiniging. De regering volgt alleen maar de ontwikkelingen in de maatschappij. Ik was met stomheid geslagen. Ik was en ben geen fan van Rutte, maar ik had hem slimmer ingeschat.

Want, beste meneer Rutte, de participatiesamenleving is geen maatschappelijke ontwikkeling. Het is een noodzakelijke beweging, veroorzaakt door de kabinetten waar u aan het hoofd staat/stond. U mag het dan misschien niet in gang hebben gezet, maar u heeft het zeker wel tot een ding gemaakt.

Een voorbeeld. Ik woon tegenover een kleine kinderboerderij. Tot 3 jaar geleden werd die boerderij gerund door een gemeentemedewerker en een vrijwilliger. Toen schrapte de gemeente de post ‘kinderboerderij’ in haar begroting en kon de gemeentewerker zijn taak niet meer uitvoeren. De vrijwilliger kon de zaak niet in haar eentje draaiende houden. Dat was het moment waarop de  buurtbewoners in actie kwamen. Er werd een bestuur gevormd, er werden vrijwilligers geworven en uiteindelijk werd de kinderboerderij weer een goedlopend project. Maar de participatie startte dus pas nadat de gemeente de subsidie voor de boerderij stopzette. En weet u, meneer Rutte, waarom ze dat deden? Omdat ze minder geld kregen van u en uw kornuiten.

Verkondigen dat de participatiesamenleving een maatschappelijke ontwikkeling is, staat gelijk aan liegen. Want hoe valt de toenemende individualisering dan te verklaren? Een groot deel van de mensen wil alleen zijn eigen hachje redden en zal nooit uit eigen beweging eens even lekker gaan participeren. Maar ook het hoge stemmenaantal dat de PvdA bij de vorige verkiezingen kreeg valt niet te rijmen met de uitspraken van Rutte. PvdA’ers zijn over het algemeen voor een actieve overheid. Als ze zo graag hun zaakjes zelf hadden willen regelen zonder dat de overheid ook maar één poot uitstak, hadden ze wel VVD gestemd.

Uiteraard is nuancering nodig. Bij deze. De meeste mensen willen heus wat voor een ander doen, gewoon uit naastenliefde. Mensen hielpen elkaar vroeger al, mensen helpen elkaar nog steeds. Zo egoïstisch zijn we nu ook weer niet. Daar heeft Rutte gelijk in. En toch bekruipt me een gevoel van ‘hier klopt iets niet’ als ik zijn lezing lees. (http://www.willemdrees.nl/wp-content/uploads/2011/12/Willem-Drees-lezing-2013-Mark-Rutte.pdf)

Nee, beste meneer Rutte, u heeft gelijk als u het volgende zegt: ‘. En ik wil al helemaal niet de suggestie wekken dat ikzelf of het kabinet precies weet hoe dat samen-leven in onze tijd er in detail uit zou moeten zien’. Toch zou het fijn zijn als u dat wel wist. Daar bent u ten slotte premier voor.