Stel je voor: je hebt een misdaad begaan, veroorzaakt door
een ernstig psychisch probleem. Je wordt dubbel voor die misdaad gestraft: door
de rechtbank en door de media, waar de zaak breed uitgemeten wordt. Je hebt je
straf uitgezeten en krijg te kans om – hoewel onder toezicht – terug te keren
in de maatschappij. Je gaat op zoek naar een veilige woonplaats. Maar dan:
niemand wil je hebben. Overal waar je komt, word je beschouwd als ongedierte.
Je hebt geen thuis, hoewel dat iets is wat ieder mens gegund zou moeten worden.
Jou wordt het niet gegund. Je krijgt doodsbedreigingen aan je broek – of erger.
Je bent voor sommige mensen geen mens meer. Dat is ernstig, want zodra
ontmenselijking plaatsvindt is alles legitiem.
Uiteraard zou ik zelf mijn bedenkingen hebben als er iemand
die veroordeeld is voor pedofilie in mijn straat zou komen wonen. Toch vind ik
dat Benno L. een tweede kans verdient, hoe verwerpelijk dat ook moge
klinken. Men moet niet vergeten dat hij
onder streng toezicht staat – veel kan hij niet uithalen.
Ik praat pedofilie niet goed, maar ik wil wel oproepen tot
menselijkheid. Beste mensen in Leiden: laat die man met rust en stel je zelf
eens voor hoe het zou zijn om in zijn situatie te zitten. Misschien helpt dat.
Deze brief stuurde ik naar Trouw naar aanleiding van de ophef rond Benno L. De brief werd niet geplaatst.
Artikelen met favorieten: een uitgekauwd principe. Toch
leek het me leuk om zo’n lijst te maken. Of jullie het leuk vinden om te lezen – dat is aan jullie. Komt
‘ie!
Favoriete thee
De Groene Thee met Granaatappel van Fairtrade. Een beetje
zoetzuur, en niet zo dramatisch voor de witheid van je tanden. Drink deze thee
graag ’s avonds.
Favoriet boek
Deze categorie doet geen recht aan een heleboel boeken,
maar gezien het concept van een
Favorietenlijstje heb ik twee boeken uitgekozen. De eerste is het boek voor de huisvrouw. Geen
literair meesterwerk, maar een etiquette- en kookboek uit (waarschijnlijk) de
jaren 20. Ik kocht het op een rommelmarkt op Terschelling voor het
astronomische bedrag van €1. De meesten van jullie weten waarschijnlijk wel van
mijn liefde voor geschiedenis. Ik kon dit pareltje niet laten liggen, hoe kapot
het ook is. Het is een waar tijdsdocument.
Als ik een ‘echt’ boek moet kiezen, ga ik voor De Reis van Yarim van Hans Hagen. Een
kinderboek, ja,
maar een van de mooiste in hun soort die ik heb gelezen (en ik
heb er nogal wat gelezen). Verrassend genoeg is het een geschiedenisverhaal,
dat draait om Yarim die in Summer en Akkad woont, wat zich in het huidige Irak
bevindt. De tweede hoofdpersoon is de verhalenverteller Nanshe. Samen gaan zij
mee met de karavaan van koningin Ku Bau. Het is een tijd geleden dat ik het
boek las, maar ik weet nog dat het veel indruk op me maakte. Laat het feit dat
dit een kinderboek is je niet afschrikken, het is het lezen waard!
Favoriete
chocolade
Witte
Toblerone en Milka Oreo. No need to say more.
Favoriete website
Twitter staat bovenaan mijn meestbezochte pagina’s. Ik
hou van Twitter. Ik kan er mijn gedachten spuien en communiceren met leuke
mensen. Daarnaast is het een van de snelste sociale media, dus ik ben altijd
eerder op de hoogte van nieuwtjes dan mijn vader die trouw het radionieuws
volgt en dat is af en toe best leuk.
Favoriete
kattencompilatie
Als je dit kan kijken zonder te lachen, heb je geen hart
noch een ziel (of je bent hersendood).
Favoriet
kledingstuk
Don’t Judge me, maar vaak trek ik als ik uit school kom
vrij snel mijn thermolegging van de Big Bazar aan. Het is zo’n legging met een
zachte (en warme) binnenkant en de buitenkant ziet er nog best leuk uit. Naar
buiten durf ik ‘m niet aan, maar binnen kun je me er in uittekenen.
Favoriet irritant
volk
AMERICANS. Nee, niet alle Amerikanen zijn vervelend, en
nee, niet alle Amerikanen zijn dom, maar het algemene beeld dat het Amerikaanse
volk uitdraagt komt op mij als nuchtere Nederlander niet positief over. Veel
Amerikanen zijn bijzonder trots op hun land. Dat vind ik knap, vooral omdat
Amerika nou niet zo veel heeft om trots op te zijn. (Maar… een sociaal stelsel?
OH WACHT. Maar… geen mislukte buitenlandse missies? NOPE. Maar… een mooie taal?
HAHA). Ik zou een heel artikel kunnen
wijden aan Amerika en haar volk, maar ik zal me inhouden. Ik wil nog wel even
een nuance plaatsen: ik hou van jullie Oreo’s.
Favoriet gerecht
bij de Japanner
Ik heb geen idee hoe dat ding in het Japans eet (ooit wil
ik wel Japans leren, lijkt me cool) maar het is zo’n reepje rijst met een
reepje zalm er op. Verder niks. Yum. Het mango-ijs van de Sumo krijgt een
tweede eervolle vermelding.
Favoriete
uitstelmethode
Varieert van artikelen schrijven (zoals ik nu doe – ik
heb morgen een herkansing) tot boeken lezen tot doelloos op de bank zitten:
I’ll do anything.
Favoriet kunstwerk
Moeilijk. Ik hou erg van kunst uit de Gouden Eeuw, omdat
dat ten eerste laat zien hoe veel talent er in die tijd was en ten tweede laat
zien hoe veel rijkdom er was. Als ik echt moet kiezen uit de enorme range aan schilderijen uit die tijd, ga
ik voor Brieflezende vrouw van
Johannes Vermeer. Het is zo respectvol geschilderd, zo verstild, en je kunt er
een prachtig verhaal bij bedenken.
Favoriet
tijdschrift
Vrij Nederland, maar niet helemaal zonder twijfel: ik
vind de Groene Amsterdammer ook erg goed. Toch vind ik dat de Vrij Nederland
net wat meer diepgang heeft en de opmaak van de pagina’s wat prettiger leest.
Favoriete pen
Hema-pennen met een dop. Ik schrijf ze letterlijk leeg.
Enige nadeel: door mijn linkshandigheid veroorzaak ik nogal wat vlekken, zeker
met deze pennen die nogal veel inkt afgeven. Ach, er zijn ergere dingen.
Favoriete
documentaire
Wederom een moeilijke keuze. Daarom ga ik niet voor een
favoriete documentaire, maar voor een favoriete documentairemaker. Zijn naam is
Louis Theroux a.k.a. Held. Zijn stijl van interviewen, van aan de ene kant blenden in de vreemde omgeving waar hij
is tot aan de andere kant heel awkward zijn
– ik hou er van. Natuurlijk speelt het ook mee dat hij gekke Amerikanen bezoekt
en dat hij een Brits accent heeft, maar dat terzijde.
Favoriete tic
Pennen kauwen. Goor, ik weet het. Maar: ellek nadeel heb ze voordeel want
niemand wil ooit een pen van mij lenen.
Favoriet tijdperk
Hoe gek het ook klinkt staat
bovenaan mijn lijstje met favoriete tijdperken de tijd van Hitler en Stalin:
grofweg van 1925 tot 1945. Het is een verschrikkelijke tijd voor heel veel
mensen (zie vorige artikel), maar het fascineert me dat twee mannen het hele
systeem zo ingrijpend konden veranderen en dat ze zo overtuigd waren van hun
eigen succes/gelijk. Ik denk zeker dat als ik me kan gaan specialiseren in mijn
studie, ik deze richting op zal gaan. Er is zoveel over te leren, maar ook
zoveel van te leren met betrekking tot onze huidige tijd.
Onlangs kreeg ik van mijn geschiedenisleraar een hele stapel
boeken te leen – uiteraard allemaal over geschiedenis. De meeste boeken gaan
over de pure ellende die de mensheid elkaar en zichzelf in de afgelopen
millenia heeft aangedaan. Ik begon maar gewoon bij het bovenste boek van de
stapel: Bloodlands van Timothy Snyder.
Korte samenvatting
van dit boek van 524 pagina’s: Stalin komt aan de macht in de Sovjet Unie, hongert de bevolking van Oekraïne uit (3.3
miljoen slachtoffers) en start zijn Grote Terreur waarbij 700.000 mensen omkomen.
Dan valt Hitler de Soviet Unie en de landen daar omheen binnen. Probleem: in
die landen wonen de meeste joden van Europa – het volk waar Hitler het nou niet
zo op heeft. Hij en zijn kornuiten geven
de troepen opdracht de Joden uit te moorden, op wat voor manier dan ook. Eerst gaat
dat via massale schietpartijen, later komen de deportaties naar vernietigingskampen
( 5.4 miljoen doden). Verder laten de
Duitsers zo’n 4.2 miljoen inwoners van de Sovjet Unie verhongeren. Dan wordt
Hitlers leger teruggedreven en verliest Duitsland de oorlog. Al voordat dat
gebeurt wordt er door de Grote Drie (Roosevelt, Churchill en Stalin) besloten
dat Stalin Polen mag hebben. De oorlog loopt ten einde en Stalin besluit dat
alle Duitsers uit Polen wegmoeten, alle Polen uit Oekraïne moeten verdwijnen,
dat Wit-Rusland zuiver uit Wit-Russen moet bestaan en dat de volkjes van de
Krim en de Kaukasus moeten integreren in de Sovjet Unie. Er ontstaat een
massale (grotendeels gedwongen) volksverhuizing waarbij ruim 1 miljoen mensen
het niet overleven. Aan het einde van het boek, dat de jaren van 1933 tot 1945 beslaat en zich
alleen op de ‘bloedlanden’ richt, komt de schrijver op een totaal van 14
miljoen mensen die bewust zijn gedood. Dat is bijna de hele bevolking van
Nederland. 14 miljoen mensen weg, alleen omdat twee mannen dat wilden.
De bloedlanden
Ik betrapte mezelf er tijdens het lezen van dit boek op dat
ik gewend raakte aan de grote aantallen mensen die in één keer werden vermoord.
Ik schaamde me toen ik merkte dat ik bij een klein aantal vermoorde mensen
dacht ‘wat weinig’. Misschien was het een soort afweermechanisme, maar de
meeste gruwelijkheden deden me weinig. Er was echter één passage die ik niet
aandachtig heb kunnen lezen. Dat was het stuk waarin werd beschreven hoe het de
Joden verging die in Treblinka zijn vergast. Het hele proces – aankomst op het
station (dat er echt uitzag als een station, klokken en borden incluis), het
uitkleden en kaalscheren van de Joden, het tocht naar de ‘douches’, het
verbranden van de lijken – werd zo gedetailleerd beschreven dat ik er naar van
werd. Ik ben er nog steeds niet uit waarom deze passage zo vreselijk aanvoelde.
Andere gruwelijkheden werden ook redelijk gedetailleerd beschreven: Snyder
vertelt vrij beeldend over de hongersnood in Oekraïne en het kannibalisme dat
daar uit voortkwam. Ik denk niet dat ik
er uit zal komen wat het Treblinka-stuk zo erg maakte.
Ik ben blij dat ik dit boek heb gelezen, omdat ik kennis heb
genomen van de horror die het volk van de bloedlanden heeft moeten doorstaan. Ik
kan niks met de informatie – ik kan de tijd niet terugdraaien en de situatie
veranderen, ik kan de daders niet straffen en de slachtoffers niet tot leven
wekken. Toch vind ik dat meer mensen dit boek zouden moeten lezen, al is het
maar om ze te laten beseffen dat ze geluk hebben gehad.
Ik ben een geschiedenisnerd en wil dan ook geschiedenis gaan
studeren. Ik denk dat kennis van het
verleden belangrijk is om het heden te kunnen verklaren. Dit boek
verklaart een heleboel, bijvoorbeeld waarom Poetin Oekraïne niet kwijt wil aan
Europa, en waarom het Joodse volk zich snel aangevallen voelt. Mocht je tijd
over hebben: lees dit boek, en zet door als je het gevoel hebt dat je het uit
het raam wil gooien omdat je de ellendigheid niet meer aankan. Het boek heeft
geen happy ending, maar het is zeker het lezen waard.
Heb ik goede voornemens? Een beetje. Vind ik het hebben van
goede voornemens stom en nutteloos? Ja, eigenlijk wel. Toch kan ik het niet
laten om me een aantal doelen te stellen voor het komende jaar. Eigenlijk vind
ik kalenderjaren maar onhandig omdat ik veel meer in schooljaren denk, maar
toch.
Ten eerste wil ik op het sociale vlak dingen anders doen –
in ieder geval niet zo als in 2013. Ik heb dingen gedaan die niet de
schoonheidsprijs verdienen en dat zal ik niet nog eens doen, want het geeft
alleen maar gedoe en gezanik. Helaas
lopen dingen soms zoals ze lopen, maar dan kan het alleen maar een les zijn.
Daarnaast heb ik een doel dat ik stiekem heb gejat van de
~lifestyleblog~ van Grieke, namelijk boeken lezen. Na mijn examens heb ik zeeën
van tijd, de checklist ligt al klaar. Er staan vooral geschiedenisboeken op,
maar ook een aantal (Engelstalige) romans die meestal als klassieker worden
aangeduid, waaronder The Catcher in the
Rye en Lord of the Flies. Ik hoop
dat ik m’n lijstje afkrijg, het liefst voor de zomervakantie.
Verder wil ik minder geld uitgeven. Het klinkt heel suf,
maar hoe meer geld ik heb, hoe sneller ik het uitgeef.
Nu ik een baantje heb
komt er maandelijks een aardig bedrag binnen, maar dat is niet bedoeld voor
kleding en nutteloze snuisterijen (waar het bij mij meestal wel naar toe gaat).
Ik ga een spaarpotje maken voor boeken en cd’s, een deel gaat naar mijn
spaarrekening als buffer voor m’n studie en de rest mag ik vrij spenderen. Ik
ben benieuwd hoe lang ik het volhoud.
Als laatste: doen wat ik leuk vind. Niet meer, niet minder.
2013 was een bijzonder jaar en tegelijkertijd een jaar zoals
alle andere. Het was een jaar vol politieke bijzonderheden en geijkte politieke
procedures, een jaar voor uitzonderlijke gebeurtenissen en dingen die elk jaar
gebeuren. Dit is wat mij dit jaar is bijgebleven:
Het aantreden van Paus Franciscus die zelfs het
hart van mijn gereformeerde vader veroverde
Het overlijden van mijn grote held en
Doors-toetsenis Ray Manzarek, de man die het prachtige thema van Light my fire componeerde
De Afghaanse Malala, een meisje met ongelofelijk
veel wilskracht en alle visie die Rutte niet heeft
Het optreden van andere held Roger Waters in de
ArenA 8 sep De toespraak van Rutte
waarin hij gelijk toegaf wat iedreen al wist: hij doet niet aan ‘visie’
Gekke
Russen – no need to say more
Gekke Amerikanen die hun regering uitzetten
Het hevige Zwartepietendebat waar zelfs ik aan
mee heb gedaan. In relatie daar toe de
meneer bij Debat op 2 die bijna uit zijn vel sprong van boosheid – ik wist
bijna zeker dat hij op een gegeven moment met stoelen zou gaan gooien
Verschillende mensen die riepen dat de crisis
over was en de apatische houding van het grootste deel van Nederland wat de
crisis betreft
Het overlijden van Nelson Mandela en de
tweezijdige reactie daarop: enerzijds een verafgodende en anderzijds een
mythe-ontkrachtende
Het malle plan van Jetta Klijnsma om mensen met
een uitkering om een tegenprestatie (iets als nietjes uit een dossier halen of
dossierpagina’s tellen) te vragen.
Zoals u ziet is dit absoluut geen compleet jaaroverzicht,
maar het zijn dingen die ik opvallend/bijzonder/gek/stom vond. Ik ben benieuwd
wat 2014 gaat brengen.
