Stel je voor

Stel je voor: je hebt een misdaad begaan, veroorzaakt door een ernstig psychisch probleem. Je wordt dubbel voor die misdaad gestraft: door de rechtbank en door de media, waar de zaak breed uitgemeten wordt. Je hebt je straf uitgezeten en krijg te kans om – hoewel onder toezicht – terug te keren in de maatschappij. Je gaat op zoek naar een veilige woonplaats. Maar dan: niemand wil je hebben. Overal waar je komt, word je beschouwd als ongedierte. Je hebt geen thuis, hoewel dat iets is wat ieder mens gegund zou moeten worden. Jou wordt het niet gegund. Je krijgt doodsbedreigingen aan je broek – of erger. Je bent voor sommige mensen geen mens meer. Dat is ernstig, want zodra ontmenselijking plaatsvindt is alles legitiem.

Uiteraard zou ik zelf mijn bedenkingen hebben als er iemand die veroordeeld is voor pedofilie in mijn straat zou komen wonen. Toch vind ik dat Benno L. een tweede kans verdient, hoe verwerpelijk dat ook moge klinken.  Men moet niet vergeten dat hij onder streng toezicht staat – veel kan hij niet uithalen.

Ik praat pedofilie niet goed, maar ik wil wel oproepen tot menselijkheid. Beste mensen in Leiden: laat die man met rust en stel je zelf eens voor hoe het zou zijn om in zijn situatie te zitten. Misschien helpt dat. 

Deze brief stuurde ik naar Trouw naar aanleiding van de ophef rond Benno L. De brief werd niet geplaatst.

Favoriete dingen

Artikelen met favorieten: een uitgekauwd principe. Toch leek het me leuk om zo’n lijst te maken. Of jullie het leuk  vinden om te lezen – dat is aan jullie. Komt ‘ie!

Favoriete thee

De Groene Thee met Granaatappel van Fairtrade. Een beetje zoetzuur, en niet zo dramatisch voor de witheid van je tanden. Drink deze thee graag ’s avonds.

Favoriet boek

Deze categorie doet geen recht aan een heleboel boeken, maar gezien het concept  van een Favorietenlijstje heb ik twee boeken uitgekozen. De eerste is het boek voor de huisvrouw. Geen literair meesterwerk, maar een etiquette- en kookboek uit (waarschijnlijk) de jaren 20. Ik kocht het op een rommelmarkt op Terschelling voor het astronomische bedrag van €1. De meesten van jullie weten waarschijnlijk wel van mijn liefde voor geschiedenis. Ik kon dit pareltje niet laten liggen, hoe kapot het ook is. Het is een waar tijdsdocument. 

Als ik een ‘echt’ boek moet kiezen, ga ik voor De Reis van Yarim van Hans Hagen. Een kinderboek, ja,

maar een van de mooiste in hun soort die ik heb gelezen (en ik heb er nogal wat gelezen). Verrassend genoeg is het een geschiedenisverhaal, dat draait om Yarim die in Summer en Akkad woont, wat zich in het huidige Irak bevindt. De tweede hoofdpersoon is de verhalenverteller Nanshe. Samen gaan zij mee met de karavaan van koningin Ku Bau. Het is een tijd geleden dat ik het boek las, maar ik weet nog dat het veel indruk op me maakte. Laat het feit dat dit een kinderboek is je niet afschrikken, het is het lezen waard!

Favoriete chocolade

Witte Toblerone en Milka Oreo. No need to say more.

Favoriete website

Twitter staat bovenaan mijn meestbezochte pagina’s. Ik hou van Twitter. Ik kan er mijn gedachten spuien en communiceren met leuke mensen. Daarnaast is het een van de snelste sociale media, dus ik ben altijd eerder op de hoogte van nieuwtjes dan mijn vader die trouw het radionieuws volgt en dat is af en toe best leuk.

Favoriete kattencompilatie

Als je dit kan kijken zonder te lachen, heb je geen hart noch een ziel (of je bent hersendood).

Favoriet kledingstuk

Don’t Judge me, maar vaak trek ik als ik uit school kom vrij snel mijn thermolegging van de Big Bazar aan. Het is zo’n legging met een zachte (en warme) binnenkant en de buitenkant ziet er nog best leuk uit. Naar buiten durf ik ‘m niet aan, maar binnen kun je me er in uittekenen.

Favoriet irritant volk

AMERICANS. Nee, niet alle Amerikanen zijn vervelend, en nee, niet alle Amerikanen zijn dom, maar het algemene beeld dat het Amerikaanse volk uitdraagt komt op mij als nuchtere Nederlander niet positief over. Veel Amerikanen zijn bijzonder trots op hun land. Dat vind ik knap, vooral omdat Amerika nou niet zo veel heeft om trots op te zijn. (Maar… een sociaal stelsel? OH WACHT. Maar… geen mislukte buitenlandse missies? NOPE. Maar… een mooie taal? HAHA). Ik  zou een heel artikel kunnen wijden aan Amerika en haar volk, maar ik zal me inhouden. Ik wil nog wel even een nuance plaatsen: ik hou van jullie Oreo’s.

Favoriet gerecht bij de Japanner

Ik heb geen idee hoe dat ding in het Japans eet (ooit wil ik wel Japans leren, lijkt me cool) maar het is zo’n reepje rijst met een reepje zalm er op. Verder niks. Yum. Het mango-ijs van de Sumo krijgt een tweede eervolle vermelding.

Favoriete uitstelmethode

Varieert van artikelen schrijven (zoals ik nu doe – ik heb morgen een herkansing) tot boeken lezen tot doelloos op de bank zitten: I’ll do anything.

Favoriet kunstwerk

Moeilijk. Ik hou erg van kunst uit de Gouden Eeuw, omdat dat ten eerste laat zien hoe veel talent er in die tijd was en ten tweede laat zien hoe veel rijkdom er was. Als ik echt moet kiezen uit de enorme range aan schilderijen uit die tijd, ga ik voor Brieflezende vrouw van Johannes Vermeer. Het is zo respectvol geschilderd, zo verstild, en je kunt er een prachtig verhaal bij bedenken.

Favoriet tijdschrift

Vrij Nederland, maar niet helemaal zonder twijfel: ik vind de Groene Amsterdammer ook erg goed. Toch vind ik dat de Vrij Nederland net wat meer diepgang heeft en de opmaak van de pagina’s wat prettiger leest.

Favoriete pen

Hema-pennen met een dop. Ik schrijf ze letterlijk leeg. Enige nadeel: door mijn linkshandigheid veroorzaak ik nogal wat vlekken, zeker met deze pennen die nogal veel inkt afgeven. Ach, er zijn ergere dingen.

Favoriete documentaire

Wederom een moeilijke keuze. Daarom ga ik niet voor een favoriete documentaire, maar voor een favoriete documentairemaker. Zijn naam is Louis Theroux a.k.a. Held. Zijn stijl van interviewen, van aan de ene kant blenden in de vreemde omgeving waar hij is tot aan de andere kant heel awkward zijn – ik hou er van. Natuurlijk speelt het ook mee dat hij gekke Amerikanen bezoekt en dat hij een Brits accent heeft, maar dat terzijde.

Favoriete tic

Pennen kauwen. Goor, ik weet het. Maar: ellek nadeel heb ze voordeel want niemand wil ooit een pen van mij lenen.

Favoriet tijdperk

Hoe gek het ook klinkt staat bovenaan mijn lijstje met favoriete tijdperken de tijd van Hitler en Stalin: grofweg van 1925 tot 1945. Het is een verschrikkelijke tijd voor heel veel mensen (zie vorige artikel), maar het fascineert me dat twee mannen het hele systeem zo ingrijpend konden veranderen en dat ze zo overtuigd waren van hun eigen succes/gelijk. Ik denk zeker dat als ik me kan gaan specialiseren in mijn studie, ik deze richting op zal gaan. Er is zoveel over te leren, maar ook zoveel van te leren met betrekking tot onze huidige tijd.                                 

Over een geschiedenisboek

Onlangs kreeg ik van mijn geschiedenisleraar een hele stapel boeken te leen – uiteraard allemaal over geschiedenis. De meeste boeken gaan over de pure ellende die de mensheid elkaar en zichzelf in de afgelopen millenia heeft aangedaan. Ik begon maar gewoon bij het bovenste boek van de stapel: Bloodlands van Timothy Snyder.

Korte samenvatting van dit boek van 524 pagina’s: Stalin komt aan de macht in de Sovjet Unie,  hongert de bevolking van Oekraïne uit (3.3 miljoen slachtoffers) en start zijn Grote Terreur waarbij 700.000 mensen omkomen. Dan valt Hitler de Soviet Unie en de landen daar omheen binnen. Probleem: in die landen wonen de meeste joden van Europa – het volk waar Hitler het nou niet zo op  heeft. Hij en zijn kornuiten geven de troepen opdracht de Joden uit te moorden, op wat voor manier dan ook. Eerst gaat dat via massale schietpartijen, later komen de deportaties naar vernietigingskampen  ( 5.4 miljoen doden). Verder laten de Duitsers zo’n 4.2 miljoen inwoners van de Sovjet Unie verhongeren. Dan wordt Hitlers leger teruggedreven en verliest Duitsland de oorlog. Al voordat dat gebeurt wordt er door de Grote Drie (Roosevelt, Churchill en Stalin) besloten dat Stalin Polen mag hebben. De oorlog loopt ten einde en Stalin besluit dat alle Duitsers uit Polen wegmoeten, alle Polen uit Oekraïne moeten verdwijnen, dat Wit-Rusland zuiver uit Wit-Russen moet bestaan en dat de volkjes van de Krim en de Kaukasus moeten integreren in de Sovjet Unie. Er ontstaat een massale (grotendeels gedwongen) volksverhuizing waarbij ruim 1 miljoen mensen het niet overleven. Aan het einde van het boek, dat  de jaren van 1933 tot 1945 beslaat en zich alleen op de ‘bloedlanden’ richt, komt de schrijver op een totaal van 14 miljoen mensen die bewust zijn gedood. Dat is bijna de hele bevolking van Nederland. 14 miljoen mensen weg, alleen omdat twee mannen dat wilden.

De bloedlanden

Ik betrapte mezelf er tijdens het lezen van dit boek op dat ik gewend raakte aan de grote aantallen mensen die in één keer werden vermoord. Ik schaamde me toen ik merkte dat ik bij een klein aantal vermoorde mensen dacht ‘wat weinig’. Misschien was het een soort afweermechanisme, maar de meeste gruwelijkheden deden me weinig. Er was echter één passage die ik niet aandachtig heb kunnen lezen. Dat was het stuk waarin werd beschreven hoe het de Joden verging die in Treblinka zijn vergast. Het hele proces – aankomst op het station (dat er echt uitzag als een station, klokken en borden incluis), het uitkleden en kaalscheren van de Joden, het tocht naar de ‘douches’, het verbranden van de lijken – werd zo gedetailleerd beschreven dat ik er naar van werd. Ik ben er nog steeds niet uit waarom deze passage zo vreselijk aanvoelde. Andere gruwelijkheden werden ook redelijk gedetailleerd beschreven: Snyder vertelt vrij beeldend over de hongersnood in Oekraïne en het kannibalisme dat daar uit voortkwam.  Ik denk niet dat ik er uit zal komen wat het Treblinka-stuk zo erg maakte.

Ik ben blij dat ik dit boek heb gelezen, omdat ik kennis heb genomen van de horror die het volk van de bloedlanden heeft moeten doorstaan. Ik kan niks met de informatie – ik kan de tijd niet terugdraaien en de situatie veranderen, ik kan de daders niet straffen en de slachtoffers niet tot leven wekken. Toch vind ik dat meer mensen dit boek zouden moeten lezen, al is het maar om ze te laten beseffen dat ze geluk hebben gehad.

Ik ben een geschiedenisnerd en wil dan ook geschiedenis gaan studeren. Ik denk dat kennis van het  verleden belangrijk is om het heden te kunnen verklaren. Dit boek verklaart een heleboel, bijvoorbeeld waarom Poetin Oekraïne niet kwijt wil aan Europa, en waarom het Joodse volk zich snel aangevallen voelt. Mocht je tijd over hebben: lees dit boek, en zet door als je het gevoel hebt dat je het uit het raam wil gooien omdat je de ellendigheid niet meer aankan. Het boek heeft geen happy ending, maar het is zeker het lezen waard.